4.
8.07.2002

Spotkaliśmy się pod McDonaldsem na północy Pekinu. Jego czerwony irokez wzbudza duże zainteresowanie. To Yan Yan, pochodzi z Japonii. Od 3 miesięcy mieszka w Pekinie. Zakochał się w Chince, Shenjing, którą poznał na koncercie w swoim mieście i przyjechał do niej. Rzuca szkołę – nie lubi Japończyków i Koreańczyków. Nudzą go i nie rozumieją punk rocka. Prowadzi sklep z płytami, popularnej tu wytwórni Crazy Ant.
Jedziemy taksówką jakieś 15 minut, mijając betonowe osiedla. Przeprasza, że jego inglisz iz sou bed. Ale dogadać, dogadujemy się.

W oczy szczypie dym i wciska się pył. Zachodzące słońce, resztkami sił, ale nadal z wdziękiem oświetla plac budowy i rusztowania. Koparki i robotników. Już niedługo – kolejny drapacz chmur. Poruszamy się wzdłuż wysokiego ogrodzenia, by w końcu dotrzeć do celu – West Bar.
Już czeka na nas załoga Brain Failure. Wokal włosy ma w cętki, jak krowa z reklamy Milki. Taką z resztą nosi czapkę. Na sobie ma jeszcze kamizelkę z naszywkami Brain Failure i A w kółeczku... Gitarzysta wygląda podobnie, ale jego głowę zdobi różowo-zielony irokez.
Idziemy coś zjeść. Po drodze wokal, swą niestety łamaną angielszczyzną, opowiada mi o pekińskim punku. Że scena narodziła się 6 lat temu. Że czerpią inspiracje z kapel japońskich i angielskich. Jego ulubiona to The Clash. Teksty pisze i śpiewa po angielsku. Tak jest mu łatwiej wyrażać siebie, opowiadać o swym życiu i niechęci do globalizmu.
Jemy. Razem z nami, oprócz całego składu Brain Failure (gitara, wokal, bas i bębniarz), są też ich znajomi i Yan Yan. Jemy pałeczkami i rozmawiamy o muzyce. Oni – zbierają siły przed koncertem.
Nadszedł oczekiwany moment. Zaraz wchodzą na scenę. Przed klubem pojawiło się więcej irokezów i kolorowych głów. Są też Biali, przeważnie z USA. Nie ma agresji. Patrząc na ten kilkuset osobowy tłum, kłębiący się przed wejściem do West Baru, mam wrażenie, że to wielka rodzina idzie na imprezę swoich braci. Taka jedność i przyjaźń ich łączy. Są też łysi – skinheadzi. i też jak członkowie rodziny. Irokezi i łysi. Biali i
kolorowi. Bez przemocy i agresji.

Brain Failure stroi instrumenty, a ja już się pocę pod, a zaraz na scenie. Mały klub jest bardzo ciemny i nie ma wentylacji, ale ma klimat. W głębi jest scena, a po bokach stoliki wypełnione młodymi, wsłuchanymi w pierwsze takty kapelki. Są też tacy, co kręcą pogo i podskakują pod sceną. Ale spokojnie, mimo że takty coraz szybsze.
Ich Muzyka bardziej przypomina mi rocka. Zmienne rytmy. Łamane, ale szybkie takty.
Szkoda, że nie mogę zrozumieć o czym śpiewa wokal, cały już siny na twarzy. Grają i grają. Nawet mi się podoba. Zupełnie nie czuję przesytu czy znudzenia, a już kończą. Przy burzy oklasków i głośnych okrzykach, ociekający potem, schodzą ze sceny. Brain Failure daje czadu!
Następny zespół, ta sama scena i równie wielka euforia. Pod sceną miotają się i kręcą czuby irokezów. Dziwne to dla mnie, bo dobiegają mnie okrzyki oj, oj, oj. Gra teraz kapela skinheadowska, a punkrockerzy się bawią. I to jak! Nie znam ich nazwy, ale też nieźle grają.
Odprowadzam Brain Failure do taksówki. Na pożegnanie dają mi stertę naklejek ze swoim logo i obiecują wysłać swoją płytę. Już jedną nagrali. Za dwa dni jadą na tournee po Japonii, razem z Yan Yan.
Punk's not dead.